Δημήτρης Τσάτσος: Ο Δάσκαλος, ο Ευπατρίδης, ο Αμφισβητίας

Γιώργος Παραβάντης | Τρίτη, 27 Απριλίου 2010 7:47 μμ

Πριν από λίγες μέρες έφυγε ο Καθηγητής Δημήτριος Τσάτσος, ένας άνθρωπος πάνω απ' όλα, με ανυπέρβλητη ζεστασιά, ευπροσηγορία, με ένα καθαρό τρόπο σκέψης υπήρξε άνθρωπος απλός στο μεγαλείο του και μεγάλος στην απλότητα του.

            Τα πολλά χρόνια της φιλίας και της ζεστής ανθρώπινης σχέσεως μαζί του σφράγισαν κυριολεκτικά την ζωή μου και τολμώ να πω ότι τον έβλεπα σαν στενό μου συγγενή.

            Ο Δημήτρης Τσάτσος υπήρξε ένας μεγάλος διανοούμενος, υιός του Θεμιστοκλή Τσάτσου, Βουλευτού των Φιλελευθέρων, Καθηγητού της Νομικής, Πρέσβεως της Ελλάδος στην Γερμανία. Υπήρξε επίσης πρώτος ανιψιός του μεγάλου φιλόσοφου, διανοούμενου και Προέδρου της Δημοκρατίας κου. Κωνσταντίνου Τσάτσου.

            Ο πατέρας του, Θεμιστοκλής, μετέδωσε στον Δημήτρη Τσάτσο την μεγάλη του αγάπη για την τέχνη και, συγκεκριμένα, για την μουσική και την ζωγραφική ...

            Ο Τσάτσος ήταν αυτό που αποκαλούμε στα λατινικά «homo universalis», ένας άνθρωπος με πάρα πολλά ταλέντα που διακτινίζονταν σε όλες τις παραμέτρους της ζωής, ένας άνθρωπος με βαθιά αισθήματα, που αγαπούσε τους ανθρώπους, που αγαπούσε την φύση, που αγαπούσε το φως και που φώτιζε τα πάντα γύρω του ...

            Είναι χαρακτηριστική η αγάπη του για τον μεγάλο Έλληνα Ζωγράφο, Νικόλαο Γύζη, και τον τρόπο που διαχειριζόταν το φως, το Ελληνικό φως και, ιδιαίτερα, τον πίνακά του «Το Τάμα».

            Στο υπέροχο βιβλίο του πατέρα του, Θεμιστοκλή Τσάτσου, και του Μαρίνου Καλλιγά, «Οι Έλληνες Ζωγράφοι», το οποίο προλογίζει ο Δημήτρης Τσάτσος, φαίνεται η αγάπη του αυτή για την τέχνη και την ζωγραφική.

            Παράλληλα, αγαπούσε και τη μουσική και, μάλιστα, πάρα πολύ και πολλές φορές τις δύσκολες ώρες της μοναξιάς και της απογοήτευσης, διότι υπήρξαν πολλές τέτοιες δύσκολες στιγμές στη ζωή του, κατέφευγε στην αγαπημένη του φυσαρμόνικα, όπου διέθετε ένα εκπληκτικό ταλέντο και με αυτό τον τρόπο ζέσταινε την δική του ψυχή αλλά και τις καρδιές όλων μας.

           

Στο πέτρινο σπίτι του στο Παλαιό Ψυχικό, όπου, μάλιστα, ο πατέρας του είχε φροντίσει ήδη από το 1949 να ονοματίσει την οδό με το επώνυμο του αγαπημένου τους ζωγράφου, δηλαδή στο σπίτι της οδού Γύζη, μπορεί να δει κανείς την ίδια στιγμή στο κήπο Υπουργούς, Αρχηγούς Κρατών, Πρέσβεις αλλά και πρωτοετείς φοιτητές του, όλους μαζί να συνομιλούν και να απολαμβάνουν τον εγκάρδιο χαρακτήρα του και την λεπτότατη ειρωνεία, που τον διέκρινε κάποιες φορές για τα πράγματα, και να σχηματίζουν ένα βοερό ανομοιογενές και ετερόκλητο μελίσσι, που όμως ήταν τόσο συμβατό με την προσωπικότητα του ευπατρίδη αλλά και αντικομφορμιστή, του ιδεολόγου και αμφισβητία αλλά και, εντέλει, του μεγάλου ευγενούς, Δημήτρη Τσάτσου.

            Στο εκπληκτικό φιλοσοφικό πόνημά του με τίτλο «Η Αμφισβήτηση», αναφέρει ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε και βίωσε σε μια συγκεκριμένη οικογενειακή και πολιτική τάξη, από το ενεργεί σαν την αλογόμυγα του Σωκράτη και να αμφισβητεί (όχι βεβαίως να ανατρέπει, διότι η ανατροπή είναι μια εύκολη λύση που οδηγεί στον μηδενισμό ...) κάποια υπόγεια ρεύματα, τα οποία διαιώνιζαν κάποιες σάπιες καταστάσεις στο ελληνικό πολιτικό και κυρίως κοινωνικό κατεστημένο.

            Οι επιστολές του Δημήτρη Τσάτσου ήταν αραβουργήματα, γραμμένες πάντοτε δια χειρός με τις αγαπημένες του πένες (διότι λίγοι ξέρουν ότι ο Δημήτρης Τσάτσος αγαπούσε τις πένες και συνέλεγε τις πιο εκλεκτές από αυτές). Υπέγραφε δε πάντα με τα πιο παράξενα χρώματα, διότι μέσα από την αγάπη του για το φως ανέβλυζε και η αγάπη του για τα χρώματα, δηλαδή και η αγάπη του για την ζωή, και τα τελευταία χρόνια απ' ό,τι είχα παρατηρήσει είχε ξεφύγει από το κυπαρισσί  και είχε καταλήξει στο βυσσινί.

            Ο Τσάτσος αγαπούσε πάρα πολύ την μητέρα του και τη σύζυγό του  κι, όταν η τελευταία έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις αρχές του 2000, αφυδατώθηκε τόσο πολύ ψυχικά που, κυριολεκτικά, η ζωή του περιορίστηκε στην τρέχουσα διαχείριση των τεράστιων ακαδημαϊκών του υποχρεώσεων και στο να προσφέρει χαρά και τις πολύτιμες γνώσεις του στους μαθητές του, στους φίλους και στους οικείους του, αλλά, βεβαίως, μου είχε εκμυστηρευτεί ότι συνέχεια αναζητούσε να ξαναβρεί πάλι την σύντροφο του, με την οποία υπήρξε τόσο πολύ συνδεδεμένος, όπως και με τη ζωή.

 

Όταν πριν από δύο μήνες ο Αντικαγκελάριος της Γερμανίας και Υπουργός Εξωτερικών, κ. Westerwelle, επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια, το πρώτο πράγμα που του εδήλωσε ενώπιον όλων των δημοσιογράφων ήταν ότι είναι υπερήφανος για την Ελλάδα επειδή το διδακτορικό του στα νομικά το υπέβαλε στον Έλληνα Καθηγητή του στη Γερμανία, κ. Δημήτρη Τσάτσο ...!!!

Δυστυχώς, αυτός ο άνθρωπος, ο μέγας Συνταγματολόγος, ο τεράστιος Ευρωβουλευτής, ο εμπνευστής και υποστηρικτής της Συνθήκης της Λισσαβώνας, ο ιδεαλιστής Ευρωπαίος,  δυσαρεστήθηκε από το ίδιο του το κόμμα όταν το 2005 δε συμπεριελήφθη στη λίστα των υποψηφίων Ευρωβουλευτών και, μάλιστα, πρώτος, όπως στις προηγούμενες δύο Ευρωεκλογές, παρά το τεράστιο έργο του στα ευρωπαϊκά πεπραγμένα, για το οποίο μιλάει όλη η Ευρώπη, κι αυτό υπήρξε ένα κοινό μυστικό σε όσους κινούνταν κοντά του.

Το 2007 και, συγκεκριμένα, τον Οκτώβριο, ο Δημήτρης Τσάτσος επισκέφθη το Άργος και, μάλιστα, εγώ είχα την τιμή και τη χαρά να είμαι μαζί του, προκειμένου να μιλήσει για την τότε τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα στα τοπικά Μ.Μ.Ε. αλλά και για να τον γνωρίσουν από κοντά οι άνθρωποι της Αργολίδας.

Ο Δημήτρης Τσάτσος υπήρξε πάνω απ' όλα ένας ανθρωπιστής, ένας άνθρωπος με γοητευτική προσωπικότητα, και η συναναστροφή του με αυτούς που ονομάζουμε «απλό κόσμο» αποτελούσε για αυτόν τη βάση πάνω στην οποία δομούσε και έχτιζε τη μετέπειτα πολιτική και επιστημονική του θεώρηση της αμφισβήτησης των a priori πολιτικών και κοινωνικών δεδομένων.

Για το Δημήτρη Τσάτσο, τον ταξιδευτή, τον ακαδημαϊκό, τον οικουμενικό γυρολόγο της διανόησης, το ομιχλώδες και κρύο τοπίο της Γερμανίας το χειμώνα, εκεί όπου ασκούσε τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα ως Καθηγητής, αντικαθιστούσε η χαρά και αγωνία, η θάλπη και ζεστασιά του αγαπημένου του νησιού, του νησιού του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, δηλαδή της Σκιάθου, το καλοκαίρι ...

Τίποτα όμως δε μπόρεσε να υποκαταστήσει τη ζεστασιά της παρουσίας της αγαπημένης του συζύγου και είμαι σίγουρος ότι από εκεί ψηλά που τώρα βρίσκεται μαζί με αυτήν, εκπέμπει πλέον αυτήν την ξεχωριστή πνευματική ακτινοβολία του προς όλους μας και εξακοντίζει το ζεστό και ελαφρώς σαρδόνιο χαμόγελό του προς το διηνεκές μέλλον.

Ο Τσάτσος συνήθιζε να λέει ότι ήταν πολύ ευχαριστημένος να βλέπει μαθητές του να τον ξεπερνούν. Βεβαίως, ποτέ δε συνέβη αυτό είμαστε όμως όλοι τόσο ικανοποιημένοι που υπήρξε Δάσκαλός μας.

Tags: Αταξινόμητα

ΑΡΓΟΛΙΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ: Τα Προβλήματα Δεν Μπορούν Να Περιμένουν Άλλο

Γιώργος Παραβάντης | Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009 6:12 μμ

Νομός Aργολίδος: Ένας ευλογημένος από το Θεό τόπος με μία ανυπέρβλητη φυσική καλλονή, με μία εκπληκτική ιστορία, μοναδική στα ευρωπαϊκά και στα παγκόσμια χρονικά. Εντούτοις, τα τελευταία χρόνια έχει περιπέσει σε μεγάλη παρακμή. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη μετά το έτος 2006 ο Νομός αυτός, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς Νομούς της Ελλάδος και ίσως της Ευρώπης, πιο πίσω πλέον κι από αυτούς της Ηπείρου.

 

Κι όμως η Αργολίδα έχει ένα πολύ μεγάλο και σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό. Διαθέτει μνημεία αρχαιολογικά που δε συναντώνται πουθενά αλλού, πολλά δε εκ των οποίων αγνοεί το πλατύ κοινό. Πλην όμως, δυστυχώς, έχει εγκαταλειφθεί. Κι όχι μόνο έχει εγκαταλειφθεί αλλά στερείται προσβάσεως. Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας χάραξε μεν κάποιες οδικές αρτηρίες για την Πελοπόννησο, εξαίρεσε όμως το Νομό Αργολίδος. Ενώ, κάλλιστα, θα μπορούσε ο προαστιακός σιδηρόδρομος να φτάνει στο Άργος και στο Ναύπλιον, αυτός παρακάμπτει το Νομό Αργολίδος. Προσφάτως, ύστερα από πολλούς κόπους επιτεύχθηκε ο σιδηρόδρομος να διέρχεται από το Άργος και το Ναύπλιον, πλην όμως αυτό είναι δώρο άδωρο, γιατί γίνεται με φοβερές καθυστερήσεις αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς ότι ο σιδηρόδρομος διανύει την απόσταση Αθήνας - Άργους στον απίστευτο χρόνο των τριών σχεδόν ωρών (!), με αποτέλεσμα να μην είναι καθόλου ελκυστικός για το πλατύ κοινό. Τα δε δρομολόγια είναι σπανιότατα και δε πληρούν τις ανάγκες του κόσμου.

 

Το τεράστιο πρόβλημα του νερού που μαστίζει την Αργολίδα παραμένει άλυτο επί σειρά δεκαετιών, εξ'; ου και παρατηρείται το φαινόμενο των χιλιάδων γεωτρήσεων που έχουν καταστρέψει τον υδροφόρο ορίζοντά της. Γεωτρήσεις που πολλές φορές φτάνουν πάνω από τα τριακόσια μέτρα. Πλην όμως η Αργολίδα έχει μεγάλη παραγωγή εσπεριδοειδών, κηπευτικών, ελαιολάδου κι η ύπαρξη καλής άρδευσης στα χιλιάδες στέμματα κτημάτων καθίσταται απαραίτητη.

 

Εις το Νομό ανήκουν οι περίφημες πηγές του Ανάβαλου, για τις οποίες εδώ και πολλά χρόνια πραγματοποιούνται πληθώρα συζητήσεων. Είναι, μάλιστα, σε όλους γνωστή η ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου: «Ανεβλήθη και πάλι ο Ανάβαλος!». Δυστυχώς, επί 5,5 χρόνια η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε αφήσει το έργο της αρδεύσεως της Αργολίδος από τις πηγές του Αναβάλου μόνο στα χαρτιά, ενώ υπήρχε το πρόγραμμα Γεώργιος Μπαλτατζής, από το οποίο μπορούσαν να αντληθούν τα σχετικά κονδύλια. Μόνον όταν έκανε ειδική δήλωση ο αυριανός Πρωθυπουργός και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Γιώργος Παπανδρέου, δεσμευόμενος ότι πρώτιστο μέλημα του ΠΑΣΟΚ θα ήταν να προχωρήσει το έργο του Αναβάλου και να αρδεύσει όλη την Αργολίδα απ'; αυτό, μόνον τότε ξεκίνησαν κάποιες διεργασίες ύστερα από 5 χρόνια. Πλην όμως από τα 53 εκατομμύρια ευρώ που έπρεπε να εκταμιευθούν, έχουν προχωρήσει με τεράστια καθυστέρηση μόνο οι διαδικασίες για τα 23 εκατομμύρια ευρώ, ο δε Αναβαλος με αυτό τον τρόπο θα αρδεύσει, σύμφωνα με τη λογική της Νέας Δημοκρατίας, μόνο το 1/3 της Αργολίδος, ήτοι την περιοχή της Αργοναυπλίας, κι όχι ολόκληρο το Νομό, πράγμα που καθιστά το έργο αυτό άλλη μία προεκλογική «δέσμευση» της Νέας Δημοκρατίας που έμεινε ανεκπλήρωτη, άλλως ημιτελής.

 

Πανεπιστήμια, δυστυχώς, δεν υπάρχουν στην Αργολίδα, παρά μόνο υπολειτουργεί στο Ναύπλιον ένα μικρό τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Νομός στερείται διεξόδου της νεολαίας και των πολιτών για ψυχαγωγία και αθλητισμό, αφού, για παράδειγμα, τα περισσότερα γήπεδα ποδοσφαίρου είναι χωμάτινα και σε κακή κατάσταση, στη δε Πρωτεύουσα του Νομού δεν υπάρχει χειμερινός κινηματογράφος ή θέατρο ο χώρος δε που υφίσταται ικανοποιεί στοιχειωδώς τις ανάγκες αυτές, αφού είναι προορισμένος για άλλη χρήση (Πυροσβεστική Υπηρεσία).

 

Στον τομέα της γεωργίας, εξάλλου, η κατάσταση είναι πολύ άσχημη. Το λάδι πωλείται πλέον στην εξευτελιστική τιμή του ¬1,60 - ¬1,70 το λίτρο. Στα εσπεριδοειδή η κατάσταση είναι επίσης πολύ δύσκολη, αφού αναλογούσες στον κόπο τους τιμές δε δίδονται στους παραγωγούς. Έχουμε φτάσει στο σημείο 20 κιλά πορτοκάλια να αποδίδουν στον παραγωγό τους την αξία ενός καφέ στην πόλη, δηλαδή μόλις ¬4,00 ...; Η αυτή κατάσταση ισχύει και σε άλλα γεωργικά προϊόντα, όπως π.χ. τα μανταρίνια, όπου πολλές φορές ο ΕΛΓΑ δε αποζημιώνει τις ζημίες των αγροτών επικαλούμενος διάφορες δικαιολογίες, αντί να στέκεται αρωγός και στο πλάι τους.

 

Ταυτόχρονα, οι πυρκαγιές έκαναν μεγάλη ζημιά στην Αργολίδα και, δυστυχώς, η λεγόμενη και νεοσύστατη, μάλιστα,  αγροφυλακή ήταν άφαντη την ώρα της ανάγκης. Οι πληγέντες από τις πυρκαγιές σε πολλές περιπτώσεις δεν αποζημιώθηκαν, αφού κατά την Κυβέρνηση δεν υπάγονταν στην έννοια των «πυρόπληκτων» (δηλαδή, επειδή δεν υπήρχαν απώλειες ανθρωπίνων ζωών, το κράτος δεν αποζημίωσε τις τεράστιες ζημίες κυρίως στα ελαιόδενδρα, όπως π.χ. το 2008 στην κοινότητα του Αδαμίου).

 

Οι  πολίτες της Αργολίδος αιμορραγούν πλέον οικονομικά καθημερινά και κατ'; αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στον σημείο ένα μεγάλο ποσοστό των καταναλωτών της Δ.Ε.Η. (35% περίπου) να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στην πληρωμή των αντιστοίχων τιμολογίων.

 

Η ώρα της ευθύνης, η ώρα της κρίσης του ελληνικού λαού πλησιάζει, τα προβλήματα στο Νομό μας είναι πολυποίκιλα και μεγάλα και δεν μπορούν να αναβάλλονται άλλο. Από την πλευρά μας με σοβαρότητα και ευθύνη αδημονούμε να ξαναμπεί η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης και ελπίδας κι η Αργολίδα να αποκτήσει τη θέση για την οποία προορίζεται από την ιστορία, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της.-

Tags: Αταξινόμητα

Πρώτα η Αργολίδα! Με πάθος για την Ελλάδα. Με σχέδιο για το μέλλον.

Γιώργος Παραβάντης | Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009 6:30 μμ

Φίλες και Φίλοι,

Η κυβέρνηση Καραμανλή κάτω από το βάρος των σκανδάλων και της μεγάλης οικονομικής ένδειας στην οποία έριξε τον Ελληνικό λαό σύρεται σε εκλογές την 4η Οκτωβρίου, αφού όχι μόνο δεν επανίδρυσε το κράτος όχι μόνο δεν διακυβέρνησε σεμνά και ταπεινά αλλά αντιθέτως προκάλεσε με την συμπεριφορά της το δημόσιο αίσθημα, τους μικρομεσαίους και την αγροτιά.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι από καιρό πανέτοιμο να αντιμετωπίσει την κρίση με υπευθυνότητα και πρόγραμμα προκειμένου σύντομα οι πολίτες να αισθανθούν το κράτος συμπαραστάτη και αρωγό στα προβλήματα τους, να τονωθεί η αγορά και να ξαναγεννηθεί η ελπίδα αλλά και όλοι μαζί να εργαστούμε για να πραγματοποιήσουμε τα νέα εθνικά και κοινωνικά οράματα.

Στην προσπάθεια μας αυτή έχουμε ανάγκη ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και θα διαχειριστούμε την εξουσία προς όφελος τους χωρίς διαχωρισμό τους με κομματικά ή και άλλης φύσεως κριτήρια.

Θα επανοικοδομήσουμε το κράτος δικαίου και μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη για μια κοινωνία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.

Εξάλλου όπως είναι σε όλους γνωστό η Αργολίδα μας αγνοήθηκε παντελώς τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση.

Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι μας δεν βοηθήθηκαν καθόλου, οι τιμές έφτασαν στα κατώτατα όρια ενώ για τον καταναλωτή τα προϊόντα είναι πανάκριβα, από τα περίφημα 500εκ. ευρώ δεν έφτασε κανένα κονδύλι στην  Αργολίδα αλλά ούτε και από τα περίφημα 28 δισ. Ευρώ των τραπεζών που προορίζονταν  υποτίθεται να τονωθεί η αγορά έφτασαν.

Το περίφημο ΤΕΜΠΕ υπολειτούργησε ή λειτούργησε αναξιοκρατικά, το ΑΣΕΠ ουσιαστικά καταργήθηκε με την «γαλάζια» συνέντευξη αλλά και από πλευράς αναπτυξιακών έργων και υποδομών η Αργολίδα σχεδόν αγνοήθηκε (οδικές αρτηρίες, σιδηρόδρομος, έλλειψη αεροδρομίου, παντελής έλλειψη κάποιας σχολής ΑΕΙ ή ΤΕΙ κλπ).

Το τουριστικό μας προϊόν δεν βρίσκεται στο αναμενόμενο επίπεδο και πολλές φορές δεν είναι προσιτό στον μέσο Έλληνα καταναλωτή με αποτέλεσμα ενώ η Αργολίδα μας έχει τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα από την φύση και από την ιστορία της να μην μπορεί να τα αξιοποιήσει σωστά αφού κάλλιστα θα μπορούσε η Αργολίδα μας να καταστεί ένα από τα σπουδαιότερα πολιτιστικά πάρκα της Ευρώπης λόγω των ασύλληπτων και ανεκτίμητων αρχαιολογικών θησαυρών και του απαράμιλλου φυσικού της κάλους. 

 

Με τον ίδιο τρόπο που η απερχόμενη κυβέρνηση έστρεψε γενικότερα την πλάτη της στον νομό μας, αδιαφόρησε και σε ότι αφορά την διαχείριση του περιβάλλοντός μας. Αυτό που θα έπρεπε να διαφυλάττουμε ως ύψιστο αγαθό για τις γενιές που έρχονται και αυτό που με την ορθολογική του εκμετάλλευση θα μπορούσε να είναι αστείρευτη διαχρονικά πηγή πλούτου για τον νομό μας δυστυχώς η απερχόμενη κυβέρνηση το απαξίωσε. . Ειναι παλλαική πιά απαίτηση  η πράσινη ανάπτυξη, το δε ΠΑΣΟΚ αποτελεί πρωτοπόρο δύναμη στον τομέα αυτό, με δημοσιευμένο εκτενέστατο πρόγραμμα για την πράσινη ανάπτυξη, ειδικά δε για τον νομό μας ο Γιώργος Παραβάντης πρωτοστατεί και αγωνίζεται για την υποστήριξη συγκεκριμένων προγραμμάτων βελτίωσης, αποκατάσταστης και προστασίας του περιβάλλοντος που σαν στόχο έχουν την αφ' ενός την βελτίωση της ποιότητας ζωής μας αφ' ετέρου την δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης και διά μέσου των προγραμμάτων αυτών αύξησης της απασχόλησης, ειδικά στους νέους τομείς οικοενέργειας, οικοτουρισμού και οικοανάπτυξης.




Για τους λόγους αυτούς ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Α. Παπανδρέου να συμμετάσχω ως υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στις προσεχείς εκλογές στην Αργολίδα, τον τόπο που αγαπώ και δεν αντέχω να τον βλέπω να παρακμάζει, τον τόπο όπου η πολιτική οικογένεια Παραβάντη επι σειρά δεκαετιών είχε αναδείξει ως ένα από τους καλύτερους της χώρας.

 

Σας προσκαλώ όλους να συμπαραταχθείτε μαζί μου για να κάνουμε πράξη το πρόγραμμα μας και τις ιδέες μας.

Σας υπόσχομαι ότι θα είμαι πάντα δίπλα σας όπως άλωστε πράττω πάντα εως σήμερα, τόσο στην προεκλογική αυτή περίοδο αλλά κυρίως μετά τις εκλογές.

Ζητώ να με τιμήσετε με την δύναμη σας και την ψήφο σας για να μπορέσω να υλοποιήσω και να μεταρσιώσω τα όνειρα μας για τον τόπο μας.

Υπόσχομαι ότι θα προσπαθώ πάντα για το καλύτερο δίπλα σας και μαζί  σας, εστιάζοντας στα πραγματικά προβλήματα όπου υπάρχουν τα οποία όπως προανέφερα δεν έχουν πολιτικά χρώματα και απαιτούν άμεση λύση.

Καλό αγώνα σε όλους και με την Νίκη.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

 

 

Γιώργος Παραβάντης

Tags: Αταξινόμητα

Μήνυμα για τις Εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου

Γιώργος Παραβάντης | Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009 3:00 μμ

Φίλες και Φίλοι, Η κυβέρνηση Καραμανλή κάτω από το βάρος των σκανδάλων και της μεγάλης οικονομικής ενδείας στην οποία έριξε τον Ελληνικό λαό σύρεται σε εκλογές την 4η Οκτωβρίου αφού, όχι μόνο δεν επανίδρυσε το κράτος όχι μόνο δεν κυβέρνησε σεμνά και ταπεινά αλλά αντιθέτως προκάλεσε με την συμπεριφορά της  την κοινωνία την μεσαία τάξη και τους αγρότες και επέδειξε μια πρωτοφανή αναλγησία επιρρίπτοντας όλα τα βάρη της κρίσης που αυτή προκάλεσε στους χαμηλόμισθους, στους συνταξιούχους και τους μικρομεσαίους. Τα προβλήματα όμως είναι καυτά και στο ΠΑΣΟΚ με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και πρόγραμμα είμαστε πανέτοιμοι να διαχειριστούμε την κατάσταση και να αντιμετωπίσουμε τους τεράστιους κινδύνους προς όφελος του Έλληνα πολίτη, τον οποίο θέλουμε να υπηρετήσουμε χωρίς να τον διαχωρίσουμε ανάλογα με την κομματική του τοποθέτηση. Τα προβλήματα είναι κοινά για όλους και από την επόμενη των εκλογών θα ριχτούμε στη μάχη της αντιμετώπισης τους χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς εύνοιες, χωρίς αναξιοκρατία. Με ήθος με δικαιοσύνη και ξαναοικοδομώντας αυτό που ονομάζουμε κράτος δικαίου θα ξαναδημιουργήσουμε την ελπίδα για τον Έλληνα πολίτη και την κοινωνία. Η Αργολίδα μας αγνοήθηκε παντελώς. Ο περίφημος Ανάβαλος αναβλήθηκε για μια ακόμη φορά και έμεινε στα χαρτιά. Ο σιδηρόδρομος φτάνει στο Άργος με τεράστια καθυστέρηση και στη Τρίπολη σε 4 ώρες από την Αθήνα. Οι παραγωγοί εσπεριδοειδών και ελαιόλαδου έχουν όλοι σχεδόν φτωχέυσειαπο τις απαράδεκτες τιμές και την μη καταβολή αποζημιώσεων από τον ΕΛΓΑ και τις φρούδες υποσχέσεις του κυρίου Χατζηγάκη. Το ΑΣΕΠ δεν λειτουργεί αλλά ευνοιοκρατείται με την περίφημη <γαλάζια> συνέντευξη με αποτέλεσμα τα παιδιά μας να μένουν απέξω. Οι ακάλυπτες επιταγές έχουν πλημμυρίσει την αγορά. Η χάραξη κάποιων νέων οδικών αξόνων δεν οδηγεί στην Αργολίδα. Τα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν εδώ. Με λίγα λόγια ο Ελληνικός λαός και ο λαός της Αργολίδας αισθάνονται απογοητευμένοι και ταπεινωμένοι από τις κίβδηλες υποσχέσεις της κυβέρνησης. Το ΠΑΣΟΚ όμως είναι εδώ, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τον ωραίο αγώνα για να ξαναφωλιάσει η ελπίδα και η ζεστασιά στην καρδιά των Ελλήνων πολιτών. Πάμε λοιπόν!!! Τα προβλήματα δεν μπορούν να περιμένουν άλλο και να συσσωρέυονται. Πρώτα η Ελλάδα!!! Πρώτα ο πολίτης!!! Πρώτα η Αργολίδα!!! Καλό αγώνα σε όλους και με την Νίκη. Γιώργος Παραβάντης

Tags: Αταξινόμητα

Απάντηση του κ.Παραβάντη στην επιστολή του κ.Σωτηρόπουλου

Γιώργος Παραβάντης | Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009 10:55 πμ

Κύριε Διευθυντά,

 

Με έκπληξη και ομολογουμένως δυσφορία διάβασα το άρθρο του κυρίου Σωτηρόπουλου με τίτλο «Βαρβαρότητα Παραβάντη» στο οπoίο εκφράζεται με μία αδικαιολόγητη (κομματική;) εμπάθεια για το πρόσωπο μου, χαρακτηρίζοντάς με άδικο, την οικογένεια μου φεουδάρχες κ.λπ.

 

Από ό,τι φαίνεται έχει ασχοληθεί πολύ με το πρόσωπο μου, ιδιαιτέρως πολύ, και απορώ γιατί, αφού γνωρίζει τα πάντα αφενός για την σχέση μου με τον Παναργειακό, αφετέρου για τις ψήφους ακριβώς που έλαβα ως Υποψήφιος Βουλευτής Αργολίδας ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές το 2007, τις συγκρίνει, μάλιστα, με αυτές του φίλου του Προέδρου της Κοινότητος του Ελληνικού.

 

Επί της ουσίας των έωλων γραφόμενων από τον κ. Σωτηρόπουλου έχω να απαντήσω τα εξής:

1.   Αρκεί κανείς να κάνει μια επιτόπιο επίσκεψη στην εν λόγω πυραμίδα, για να διαπιστώσει τι έχει απομείνει από αυτή, εάν φυλάσσεται, εάν φωτίζεται εάν είναι περιφραγμένη κλπ.

2.   Επιμένω ότι δεν έπρεπε να κατασκευασθεί γήπεδο ποδοσφαίρου σε απόσταση 0,5μ. από αυτή.

3.   Ουδέποτε εστράφην κατά του πατρός του κ. Σωτηρόπουλου, τον οποίο τιμώ ως ιερέα και ελπίζω να γνωρίσω από κοντά, και φυσικά ουδέποτε εστράφην κατά των κατοίκων της Κοινότητος Ελληνικού, τους οποίους αγαπώ και τιμώ και για ένα ακόμα λόγο: διότι μέχρι πριν λίγες δεκαετίες αποτελούσαν τμήμα του Δήμου Αχλαδοκάμπου (τέως Δήμος Ισσιών).

 

Τέλος δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη και πιο έγκριτη απάντηση στο εν λόγω άρθρο από το e - mail που έλαβα στις 18/07/2009 από τον κ. Σπείρη Γεώργιο, Καθηγητή Φιλοσοφίας στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που αναφέρει τα εξής:

«Συγχαρητήρια για το άρθρο σχετικά με την πυραμίδα του Ελληνικού. Μακάρι να αναλάβεις και  άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες.»

 

Παραμένω στη διάθεση του κ. Σωτηρόπουλου και του κάθε κ. Σωτηρόπουλου για παροχή εξηγήσεων και άρση παρεξηγήσεων και έτι επιμένω ότι τα κίνητρά του δεν ήταν καλόβουλα προς το πρόσωπο μου και αυτό δεν τον τιμά.

 

                                                          Γιώργος Παραβάντης

                                       Δικηγόρος - Πολιτευτής Αργολίδας ΠΑΣΟΚ

Tags: Αταξινόμητα

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Γιώργος Παραβάντης | Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009 10:11 πμ

Όπως είναι γνωστό σε πολλούς, στην Αργολίδα υπάρχουν δύο πυραμίδες. Δύο ελληνικές πυραμίδες που η μορφή τους, η αρχιτεκτονική τους και η στατική τους τοποθέτηση τις κατατάσσει στην Προπελασγική περίοδο. Η Ακαδημία Αθηνών έχει χρονολογήσει τα κτίσματα αυτά στο έτος 2.700 π.χ. Η πρώτη πυραμίδα βρίσκεται στην περιοχή Ελληνικό του τέως Δήμου Υσσιών (Αχλαδοκάμπου) και νυν Δήμου Άργους, η δε δεύτερη στο Δήμο Ασκληπιείου.

 

Ανεξάρτητα από ποια ήταν η πραγματική τους χρήση, αναμφίβολα πρόκειται για δύο ιστορικότατα μνημεία και σήμερα, λόγω και της καταγωγής εμού και της οικογενείας μου από την περιοχή, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες μελαγχολικές παρατηρήσεις για την πυραμίδα του Ελληνικού.

 

Η πρώτη παρατήρησή μου είναι ότι η πυραμίδα δεν φυλάσσεται από κανέναν, δεν ηλεκτροφωτίζεται, δεν προστατεύεται από την αρχαιολογική υπηρεσία, δεν χρηματοδοτείται από κανένα πρόγραμμα η ενδεχόμενη ανακατασκευή και συντήρησή της, αλλά και δεν ασχολείται κανείς σοβαρά μαζί της, είτε από το Δήμο Άργους, είτε τα όμορα δημοτικά διαμερίσματα (Ελληνικού, Κεφαλαρίου κ.λπ.).

 

Παρά τη μοναδικότητά του, το εν λόγω μνημείο (σημειωτέον ότι δεν υπάρχει άλλο παρόμοιο πυραμιδοειδές μνημείο στην Ελλάδα), όχι μόνο δεν έχει έστω και στοιχειωδώς αναστηλωθεί ή συντηρηθεί, αλλά στις αρχές του 1978 χτίστηκε σε απόσταση 150 μ. από το μνημείο ναός, ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να χτισθεί λίγα μέτρα μακρύτερα και, μάλιστα, στη μοναστηριακή έκταση της Ζόγκας.

 

Το 1981 νέα βαρβαρότητα διαπράχθηκε, αφού μπουλντόζες με απόφαση του προέδρου του οικισμού άρχισαν να καθελκύουν το πίσω τμήμα του λόφου του μνημείου για να δημιουργήσουν .... δίπλα ακριβώς στο μνημείο σε απόσταση 3 μ. από αυτό .....ποδοσφαιρικό γήπεδο .....!!! και, μάλιστα, μέσα στη κοίτη του χειμάρρου που περνάει στους πρόποδές του. Παρά τις καταγγελίες που έγιναν, το ποδοσφαιρικό αυτό γήπεδο υπάρχει και σήμερα σε άθλια κατάσταση, για να αμαυρώνει ακόμα περισσότερο την εικόνα αυτής της εκπληκτικής κληρονομιάς.

 

Τέλος, λόγω της υπάρχουσας περιφράξεως και της μη φυλάξεως του μνημείου αυτού, πάρα πολλοί «άγνωστοι» έχουν αφαιρέσει ολόκληρα τμήματα και κομμάτια αυτού, με αποτέλεσμα σήμερα σε σχέση με το 1981 (υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες) το μνημείο αυτό να έχει μικρύνει κατά 70% λόγω της κλοπής των στοιχείων του.

 

Δυστυχώς, τα τελευταία 5 χρόνια η Κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα αρχαιολογικά μνημεία και τον πολιτισμό, στο δε προϋπολογισμό του κράτους δίδεται μόνο 0,5% για την συντήρηση αρχαιοτήτων, με αποτέλεσμα πέραν του τεράστιου έργου του μουσείου της Παρθενώνος - που εμπνεύστηκε η Μελίνα Μερκούρη και σχεδόν ολοκληρώθηκε επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου - να μην δαπανώνται καθόλου κονδύλια για τέτοιου είδους αναστηλώσεις, σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί αρχαιολόγοι πλέον να θεωρούνε ότι είναι καλύτερα τα ευρήματα να διατηρούνται στο χώμα παρά να «φυλάσσονται» σε μουσεία.

 

Δυστυχώς, το φαινόμενο της κατακρεουργημένης και καθημαγμένης πυραμίδας του Ελληνικού γεμίζει με θλίψη και δάκρυα τα μάτια και την ψυχή, όχι μόνο των αυτοχθόνων κατοίκων που ενδιαφέρονται, αλλά και πολλών ξένων περιηγητών που διερωτώνται πώς είναι δυνατόν όλοι οι «αρμόδιοι» φορείς να συναινούν δια της αγνοίας και απάθειάς τους στην καταστροφή αυτού του καταπληκτικού, πρωπελασγικού μνημείου με ενδεχόμενες αναφορές και στον αιγυπτιακό πολιτισμό. Επίσης, θλίψη μας γεμίζει το γεγονός ότι και οι κάτοικοι της περιοχής δείχνουν να έχουν παραδοθεί αμαχητί σε αυτήν την αλγεινή πραγματικότητα.

 

Από πλευράς μου, πέραν της καταγγελίας αυτής που ελπίζω να ευαισθητοποιήσει αρκετό κόσμο, νομίζω ότι καλό θα ήτανε να δημιουργηθεί μία ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ με σκοπό την προστασία αυτού του παγκόσμιου μνημείου από τον αφανισμό, αλλά και υπό την ιδιότητά μου του ενεργού πολίτη και του υποψηφίου Βουλευτή Αργολίδας ΠΑΣΟΚ εγγυώμαι και υπόσχομαι ότι αμέσως μετά την ανάληψη της τύχης του έθνους μας από την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσω και θα πετύχω, γιατί είμαι σίγουρος ότι εκεί υπάρχουν «ευήκοα ώτα», την αναστήλωση και προστασία αυτού του μνημείου και πάρα πολλών άλλων ξεχασμένων στην Αργολίδα (πυραμίδα Ασκληπιείου, γέφυρα Αρκαδικού, μνημείο Ηραίου, αρχαιολογικός χώρος Δενδρών, σπηλιά Διδύμων κλπ.), με σκοπό η αγαπημένη μας Αργολίδα να καταστεί ένα σημαντικότατο πολιτιστικό πάρκο παγκοσμίου ενδιαφέροντος, όπως ακριβώς της αξίζει.

Tags: Αταξινόμητα

Η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση & ο Νέος Γεωπολιτικός Χάρτης

Γιώργος Παραβάντης | Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009 1:08 πμ

Η διεθνής οικονομική κρίση, ύστερα από πολλά χρόνια κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων ιδεών, κατέδειξε ότι ο ρόλος του Κράτους στην Οικονομία παραμένει πάντα επιτακτικός. Είναι το ultimum refugium (τελευταίο καταφύγιο) στον οποίο προσφεύγουν ακόμα και οι κυρίαρχοι της αγοράς, όταν κινδυνεύουν να καταστραφούν από την κατάρρευση των δημιουργημάτων τους. Όταν δε λειτουργούν πια οι «αυτόματοι σταθεροποιητές» αλλά το Κράτος δείχνει το τελευταίο όπλο των πολλών, για να προστατευθούν, όταν συμπαρασύρονται στην καταστροφή όντας αμέτοχοι σε αυτή ή θύματά της.

 Η κρίση αυτή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Ξεκίνησε με την υπόθεση Bretton Woods και συνεχίζεται ακόμα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα νέο Bretton Woods για να μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση, μία νέα παγκόσμια συνδιάσκεψη των επιφανών οικονομολόγων, διότι τότε η συντονισμένη προσπάθεια θα αποφασίσει ποιες θα διασαφηνισθούν, ποιες θα κρατικοποιηθούν, ποια χρέη θα διαγραφούν. Η παγκόσμια φύση της κρίσης συνηγορεί υπέρ μίας τέτοιας συνδιάσκεψης, στην οποία, πέραν των μεγάλων γνωστών παγκοσμίως κρατών, κερδισμένη σίγουρα θα βγει η Κίνα.

 Μέχρι στιγμής η Δύση προσπαθεί να λύσει το πρόβλημά της χωρίς να παρακολουθεί την πορεία της Κίνας. Η Κίνα δε φοβάται μία τέτοιου είδους παγκόσμια συνάντηση, γιατί ο κόσμος χρωστάει στην Κίνα κι όχι η Κίνα στον κόσμο. Με πάνω από 3 δις σε αποθεματικά, έχει γίνει η νέα διεθνής παγκόσμια τράπεζα. Οι υπόλοιποι είναι υπερχρεωμένοι. Με την κομμουνιστική νοοτροπία της δεν είναι διατεθειμένη να διαγράψει ούτε δεκάρα από αυτά που της χρωστάει η Δύση και ειδικότερα οι Η.Π.Α.. Βεβαίως, θα χρειαστεί να γίνει ένα σκληρό παζάρι για να διαγραφεί τμήμα των χρεών και η Κίνα θα ζητήσει σκληρά ανταλλάγματα για να το πράξει, που ενδεχομένως θα έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό της, με τη ρύπανση του περιβάλλοντος που προκαλεί, με τη σχέση της με τις αραβικές χώρες κ.λπ. Από της άλλη όμως είναι υποχρεωμένη να συνεργασθεί με τη Δύση, γιατί αυτή τη στιγμή η Δύση είναι ο βασικότερος πελάτης του κινέζικου «νεοκαπιταλιστικού - κομμουνιστικού συστήματος».

 Όσον αφορά τη χώρα μας θα πρέπει να γίνουν σημαντικές αλλαγές για την αποτελεσματική διαχείριση των δημοσίων πόρων, μερικές από τις οποίες, κατά τη γνώμη μου, είναι επιγραμματικά οι εξής:

  1. Να υποχρεωθούν όλοι οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όλα τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου να συντάσσουν προϋπολογισμούς κάθε χρόνο, για να πραγματοποιείται έλεγχός τους από ορκωτούς λογιστές και να δημοσιοποιούνται οι ισολογισμοί. Αυτή δε η δημοσιοποίηση να αποτελεί προϋπόθεση για την περαιτέρω χρηματοδότηση των Δήμων από τον κρατικό κορβανά.
  2. Να υπάρξει ένα νέο σύστημα κατάρτισης και εκτέλεσης του προϋπολογισμού των δαπανών βάσει προγράμματος, έτσι ώστε να είναι σαφές τι δαπανά το Κράτος και σε ποιες δραστηριότητες.
  3. Να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή μέσω της δυνατότητος που θα παρασχεθεί στην Εφορία να ερευνά την κίνηση όλων των τραπεζικών λογαριασμών των υπόχρεων. Αν καθιερωθεί και στην Ελλάδα αυτό το μέτρο, θα επιφέρει σημαντική βελτίωση στη διαφάνεια και στην αποτελεσματικότητα του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.
  4. Σε σχέση με τη διαφθορά είναι αναγκαία η δημιουργία μίας ανεξάρτητης αρχής, η οποία όμως δε θα απαρτίζεται από στελέχη των κομμάτων - όπως συμβαίνει δυστυχώς με τις άλλες ανεξάρτητες αρχές -  και η οποία θα αναλάβει τον έλεγχο για απόκρυψη εισοδήματος και ξέπλυμα χρήματος, όπως επίσης και τον έλεγχο όλων των συμβάσεων του Δημοσίου.
  5. Όλες οι Υπουργικές Αποφάσεις, και ειδικά οι αποφάσεις που θα έχουν σχέση με το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, πρέπει να δημοσιεύονται στο διαδίκτυο.
  6. Χρειαζόμαστε ένα αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα χωρίς εξαιρέσεις. Έτσι, λοιπόν, θα χρειαστεί μία ενιαία φορολογική κλίμακα για όλα τα φυσικά πρόσωπα ανεξάρτητα από την πηγή εισοδήματός τους.

 

Τέλος η περιγραφή της διεθνούς οικονομικής κατάστασης κατέδειξε την κρισιμότητα της ανεύρεσης νέων ενεργειακών πόρων. Η ελληνική ηλεκτροπαραγωγή βασίζεται στο λιγνίτη, πράγμα που βαρύνει τη χώρα μας με υψηλούς ρύπους και είναι ασύμβατη προς τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει στη σύμβαση του Κιότο. Ταυτόχρονα, συγκαταλεγόμαστε στις χώρες που καταναλώνουν όλο και περισσότερο πετρέλαιο. Τα σχέδιά μας, λοιπόν, για την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ενεργείας δείχνουν ότι δε θα αντιμετωπίσουμε με αδιαφορία το θέμα. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και συντονισμό των διαφόρων φορέων, ώστε να αναπτύξουμε άλλες μορφές ενεργείας ικανές να μειώσουν την εξάρτηση της οικονομίας μας από το πετρέλαιο και το λιγνίτη με άμεση αξιοποίηση της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας.

 

Η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία έχει σε ορισμένες περιοχές κατά μέσο όρο 300 ημέρες ηλιοφάνεια κατ'; έτος, όταν στη Γερμανία αντιστοίχως η ηλιοφάνεια περιορίζεται σε 60 ημέρες το χρόνο. Παρόλα αυτά η οικονομία της Γερμανίας βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενεργείας και κυρίως στην ηλιακή ενέργεια σε ποσοστό 25%, ενώ στην Ελλάδα βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή μόνο στο 3% και θα φτάσουμε στο 20% περίπου το έτος 2020. Πρέπει, λοιπόν, να φροντίσουμε έτσι ώστε να επιστρέψει ο ήλιος στη ζωή μας, όχι μόνο σαν πηγή θαλπωρής και ευτυχίας, αλλά και σαν βασική ενεργειακή πηγή αντιμετώπισης της παγκόσμιας κρίσης.

Tags: Αταξινόμητα

ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ Τεχνητή πόλωση ως ''αντίδοτο'' στη λαική δυσαρέσκεια

Γιώργος Παραβάντης | Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009 11:01 μμ

Όπως είναι ήδη γνωστό οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα έχουν έντονο δημοψηφισματικό χαρακτήρα αφού όπως δείχνουν και όλες οι στατιστικές η κοινωνία ασφυκτιά δεν αντέχει άλλο και σύμφωνα και με την σημερινή δημοσιευθείσα έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για πάγωμα μισθών, προσλήψεων, περιορισμό των δημοσίων δαπανών και ελαστικά ωράρια εργασίας, τα οικονομικά δεδομένα της χώρας είναι τόσο επιβαρυντικά που υπάρχει κίνδυνος χρεωκοπίας.

                Η κυβέρνηση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μειώσει με ακαλαίσθητα επικοινωνιακά ευρήματα τη διαφορά που την χωρίζει με το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να δημιουργήσει εικονικές συνθήκες τεχνητής πολώσεως του πολιτικού κλίματος πλην όμως οι πολίτες είναι τόσο δυσαρεστημένοι με την κατάσταση που από ότι φαίνεται ακόμα και σημαντικό μέρος των δικών της ψηφοφόρων δεν έχουν πλέον καμία διάθεση να προσέλθουν στις κάλπες.

                Αυτό που πρωτίστως απασχολεί την κοινωνία και τους πολίτες είναι η λεγόμενη κοινωνική ατζέντα. Οι πολίτες αγωνιούν για την εργασία τους, το εισόδημα τους, για την πορεία της χώρας στο διεθνές στερέωμα, για τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό ο οποίος πλέον είναι διάτρητος από παντού και για την διαφύλαξη ενός επιπέδου ζωής το οποίο είχε δημιουργηθεί για αυτούς ιδιαίτερα στην δεύτερη 8ετία της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μέσα σε ένα ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ σύγχρονο που να λειτουργεί και να τίθεται στην υπηρεσία τους. Σε αντίθεση με το κράτος ΑΝΟΜΙΑΣ που αυτή τη στιγμή υπάρχει θέλουν ένα εγγυητικό και ρυθμιστικό ρόλο του κράτους που θα προστατεύει και θα αναβαθμίζει τα δημόσια αγαθά της ή αλλιώς τα κοινωνικά κεκτημένα όπως η υγεία, η παιδεία, το κράτος πρόνοιας, τα δημόσια έργα κλπ.

              Οι πολίτες θέλουνε ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ στη λειτουργία του κράτους, διότι τελικά η διαφάνεια ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ, δεν λειτουργεί μόνο σαν ηθικό μέγεθος αλλά σαν αναπτυξιακή μηχανή. Η διαφάνεια αφορά τελικά την ίδια την ανάπτυξη της χώρας, την λειτουργία των επιχειρήσεων, τις θέσεις εργασίας, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν.

              Η ανεργία που τόσο πολύ πλήττει την χώρα μας κυρίως με τα ημίμετρα τύπου stage και ελαστικών ωρών εργασίας  και τα προβλήματα της ανασφάλιστης εργασίας, γνωρίζουμε όλοι δεν είναι ένα απλό στατιστικό μέγεθος αλλά ένα έντονο βιωματικό φαινόμενο αφού ο κάθε άνεργος προσβάλλεται βάναυσα στην προσωπικότητα του και στο περιβάλλον που ζει οδηγούμενος πολλές φορές στην μελαγχολία και την κατάθλιψη. Γι';αυτό και η ανεργία συνιστά προσβολή και ταπείνωση του ατόμου και είναι από τις πρώτες αν όχι η πρώτη προτεραιότητα που θα αντιμετωπίσει δυναμικά το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση.

Μελέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει ότι η περίφημη διεθνής χρηματοοικονομική κρίση στην χώρα μας έχει αυτοτέλεια εδώ και 5 τουλάχιστον χρόνια και είναι πρωτίστως κρίση θεσμική, ηθική και κοινωνική. Τα πρόσφατα σκάνδαλα δείχνουνε ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τελείως το ηθικό της πλεονέκτημα και οι οποίες απόπειρες δήθεν συμψηφισμού  τους έπεσαν θορυβωδώς στο κενό.

Στις ευρωεκλογές που έρχονται πρέπει όλοι να συμμετάσχουμε ενεργά να κινητοποιήσουμε και το διπλανό μας, διότι η χώρα έχει απωλέσει τελείως  το πηδαλιό της και υπάρχει πέρα από την τεράστια οικονομική κρίση συνολική έλλειψη οράματος και σχεδιασμού για το μέλλον, χωρίς τα οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Στις επερχόμενες ευρωεκλογές ψηφίζουμε για την Ευρώπη, μια κοινωνιστική  Ευρώπη με ανθρώπινο πρόσωπο και με έντονα τα χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης και του ευρωπαικού ενιαίου πολιτικού φορέα αλλά αποφασίζουμε και για την Ελλάδα, με την έννοια ότι η ψήφος αυτή θα αποτελέσει την θρυαλίδα για να έλθει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση προς όφελος όλων των πολιτών αυτής της χώρας χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς διαχωρισμούς.

Ας δώσουμε όλοι λοιπόν βροντερό παρόν ο καθένας από το δικό του μετερίζι, κοινωνικό χώρο εργασίας και ας υποστηρίξουμε σθεναρά τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για να συμβάλουμε όλοι στην επερχόμενη νικηφόρα πορεία.

Tags: Αταξινόμητα

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

Γιώργος Παραβάντης | Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009 4:44 μμ

Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί οι επικείμενες Ευρωεκλογές θα έχουν έντονο δημοψηφισματικό χαρακτήρα, άρα θα υπάρξει ένας στενός ομφάλιος λώρος που θα συνδέει το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών με την άμεση κίνηση μηχανισμού εκλογών στην περίπτωση που αυτό είναι νικηφόρο για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και που και η διαφορά με τη Νέα Δημοκρατία στα ποσοστά είναι σημαντική.

 

Βεβαίως, το γεγονός ότι στις φετινές Ευρωεκλογές, λόγω της τεράστιας λαϊκής δυσφορίας και δυσαρέσκειας με το κυβερνόν κόμμα, έχουν δοθεί έντονα χαρακτηριστικά εκλογών και, μάλιστα, η Νέα Δημοκρατίας επιστράτευσε το σκληρό κομματικό της πυρήνα για την κατάρτιση των προνομιούχων, τουλάχιστον, θέσεων του ψηφοδελτίου της, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι τελικά η ψήφος σε αυτές τις εκλογές αφορά το ποία Ευρώπη θέλουμε σε ένα εντελώς νέο παγκόσμιο πολιτικό περιβάλλον με τη διαμόρφωση καινούργιων συσχετισμών (βλ. G8 αλλά και προσφάτως G20) κι εάν αυτή η Ευρώπη που θέλουμε θα έχει ομοιογένεια και ενιαία φωνή στο νέο παγκόσμιο γίγνεσθαι, όπου θα πρωταγωνισθήσουν πέντε το πολύ έξι υπερεθνικές - κρατικές οντότητες (Η.Π.Α., Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Ευρώπη).

 

Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι πρωτογενώς η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα δημιουργήθηκε το 1954 με την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, σαν μετεξέλιξη των προηγούμενων οικονομικών υπερεθνικών ενώσεων Ε.Κ.Α.Χ. και Ε.Κ.Α.Ε., μεταξύ έξι όμορων και γειτνιαζόντων κρατών, χωρίς φυσικά γεωγραφικά σύνορα που να εμποδίζουν το μεταξύ τους εμπόριο, αλλά και υπό μία γαλλική κηδεμονία, αφού η Γαλλία εκείνη την εποχή, εξερχόμενη από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, ήθελε να πρωταγωνισθήσει στη δημιουργία αυτής της υπερεθνικής οντότητος και να τοποθετηθεί, σαν τρίτος παγκόσμιος παίκτης, «σφήνα» ανάμεσα σε Η.Π.Α. και ΕΣΣΔ.

 

Τα έξι αυτά κράτη, όπως προανέφερα, ήταν γειτνιάζοντα, η κουλτούρα τους ήταν κοινή, η θρησκεία τους ήταν επίσης ενιαία, ο καθολικισμός, κι έτσι δεν υπήρξε δυσκολία δημιουργίας μίας πρώτης υπερεθνικής οιονεί ομοσπονδίας, πόσο μάλλον όταν η Γερμανία ήθελε κατά κάποιον τρόπο να απενοχοποιηθεί για το Β'; Παγκόσμιο Πόλεμο κι ακολουθώντας τις εμπνεύσεις της Γαλλίας, αλλά κι ενισχύοντας πολύ την οικονομία της, συνέβαλε στο να δημιουργηθεί ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας, που αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.

 

Ακολούθως, το 1973 εισήλθαν τρία νέα κράτη στην Ε.Ο.Κ. και κυρίως η Μεγάλη Βρετανία με Πρωθυπουργό τον Edward Heath (η οποία ειρήσθω εν παρόδω αναγκάσθηκε να αλλάξει και την επωνυμία της κρατικής της οντότητας από Μεγάλη Βρετανία & Νήσοι σε Ηνωμένο Βασίλειο, λόγω του σχετικού VETO που προέβαλε η Γαλλία, για να μη δημιουργηθεί σύγχυση με τη γαλλική επαρχία της Βρετάνης - αυτό δε θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό «δεδικασμένο» για την εξωτερική μας πολιτική σε σχέση με τα Σκόπια), η οποία όμως αντιλαμβανόταν τελείως διαφορετικά την έννοια της ομοιογενούς ευρωπαϊκής υπερεθνικής οντότητος, αφού προΐστατο σε μία άλλη παγκόσμια μεγάλη, χαλαρού τύπου, αλλά σημαντική αντίστοιχη υπερεθνική οντότητα, δηλαδή τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, και δεν είχε καμμία πρόθεση να συντονισθεί σε ενιαίου τύπου εξωτερική πολιτική, και κυρίως αμυντική πολιτική, με την Ε.Ο.Κ., την οποία έβλεπε πιο πολύ σα γαλλογερμανικό άξονα κι ουσιαστικά κατά βάθος θεωρούσε ότι με αυτόν τον τρόπο οι παλιοί αντίπαλοι του Β'; Παγκοσμίου Πολέμου Γερμανοί επιχειρούσαν να επανέλθουν στο προσκήνιο.

 

Ταυτόχρονα όμως οι Αγγλοσάξονες, διατηρώντας ισχυρές σχέσεις και με τις Η.Π.Α. και με το ΝΑΤΟ, δε θέλανε να απωθηθούν από τα κελεύσματα της βορειοατλαντικής συμμαχίας και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η Ε.Ο.Κ. να λειτουργεί ως μία ζώνη ελευθέρου εμπορίου και τίποτε παραπάνω ...;

 

Μετά το 1981 κα το 1985 και την είσοδο Ελλάδος, Πορτογαλίας και Ισπανίας, οδηγηθήκαμε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, με την οποία επιχειρήθηκε να δοθεί στην Ευρώπη ένας ενιαίος πολιτικοκοινωνικός χαρακτήρας, πράγμα που δηλώνει και η μετατροπή της επωνυμίας της από Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα σε Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Ακολούθως, εισήλθαν σταδιακά δώδεκα νέα μέλη, κυρίως από το παλιό ανατολικό μπλοκ, τα οποία όμως ως νεοφώτιστα στο σύστημα του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, άρχισαν να συναγωνίζονται μεταξύ τους για το πιο θα είναι φιλικότερο προς τις Η.Π.Α., αδιαφορώντας κατ'; ουσίαν για την ενιαία Ευρώπη, για τη διάσωση της ενιαίας ευρωπαϊκής ψυχής, με πρωτοστάτες τους περίφημους αδελφούς Kandinsky στην Πολωνία.

 

Παράλληλα, αυτές οι φυγόκεντρες τάσεις άρχισαν να ενοχλούν τη λεγόμενη «ιστορική ηγεσία» της Ε.Ε., με αποτέλεσμα πολλοί να επιθυμούν τη δημιουργία μίας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, δηλαδή μίας Ευρώπης α'; κατηγορίας με μεγάλη πολιτική συνοχή, απαρτιζόμενης κυρίως από τα πρωτογενή ιστορικά έθνη, και μίας Ευρώπης β'; κατηγορίας, απαρτιζόμενης από τα τέως κομμουνιστικά και νυν «δορυφόρους» των Η.Π.Α. έθνη, τα οποία ως φαίνεται ουδόλως ενδιαφέρονται για την ευρωπαϊκή ομοιογένεια και προτάσσουν κυρίως τις εθνικές τους σκοπιμότητες.

 

Κατά συνέπειαν, αυτή είναι μία από τις μεγάλες προκλήσεις του νέου Ευρωκοινοβουλίου, του οποίου ο ρόλος είναι βάσει των θεσμικών κειμένων της Ε.Ε. σαφώς αναβαθμισμένος σε σχέση με το παρελθόν όπου ο ρόλος του ήταν σχεδόν διακοσμητικός, να αντιμετωπίσει, δηλαδή, αυτή την πρόκληση της δημιουργίας ή όχι μίας ενιαίας υπερεθνικής ευρωπαϊκής οντότητος, που μερικοί τη θέλουν με Ευρωπαίο Υπουργό Άμυνας, με Ευρωπαίο Υπουργό Εξωτερικής Πολιτικής, με Ευρωπαίο Υπουργό Εργασίας, προκειμένου να διασφαλισθεί η υπερεθνική αυτή οντότητα αλλά και η κοινωνική σταθερότητα.

 

Επίσης πολλή συζήτηση γίνεται για την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την εκροή σημαντικών κονδυλίων για την αντιμετώπιση της ανεργίας, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την πράσινη ανάπτυξη, προτάγματα πολύ υψηλού περιεχομένου σε αυτή την εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

 

Ταυτοχρόνως δε, σε πανευρωπαϊκό πλέον επίπεδο λαμβάνει χώρα σημαντικός διάλογος σχετικά με το ποια να είναι τα πραγματικά απαιτούμενα προσόντα των Υποψηφίων Ευρωβουλευτών και κυρίως για το αν θα πρέπει να είναι a priori μυημένοι στις πολύπλοκες διαδικασίες και θεσμούς της Ε.Ε. ή αν θα πρέπει να είναι πρόσωπα τα οποία προσφέρονται για εσωτερική «πολιτική κατανάλωση» από τα κόμματα αδιάφορα από την ευρωπαϊκή παιδεία τους.

 

Οι επικείμενες, λοιπόν, Ευρωεκλογές είναι πολύ σοβαρός θεσμός για να μας αφήσει αδιάφορους και πρέπει όλοι οι ενεργοί πολίτες να ψηφίσουν κατά τη γνώμη μου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, κατ'; επέκταση, την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα, διότι μόνο αυτή μπορεί εγγυηθεί μία Ευρώπη κοινωνικής πρόνοιας, αλληλεγγύης και δικαίου, με ανθρώπινο πρόσωπο, που να οδεύει προς την πολιτική ομοιογένεια, χωρίς τα έθνη να χάνουν τις πολιτισμικές τους ιδιαιτερότητες στο νέο - διαμορφωμένο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, σε αντίθεση προς μία Ευρώπη της συντήρησης, των στατιστικών και της αριθμολαγνείας, όπου ο άνθρωπος φεύγει από το επίκεντρο και καθίσταται απροστάτευτη μονάδα σε μία αδηφάγο και άκρατη οικονομία της σιδηράς αγοράς ...;

Tags: Αταξινόμητα

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ

Γιώργος Παραβάντης | Τρίτη, 12 Μαΐου 2009 9:03 πμ

Όπως είναι σε όλο το πανελλήνιο γνωστό, τόσο στην υπόθεση του Βατοπεδίου, όσο και στην περίφημη υπόθεση της Siemens, αλλά και όλως προσφάτως στην υπόθεση Παυλίδη, η Κυβέρνηση χρησιμοποίησε το Νόμο περί ευθύνης Υπουργών, όχι de lege ferenda και μέσα από τη γνήσια βούληση του Συνταγματικού νομοθέτη, αλλά προκειμένου να ικανοποιήσει καθαρά και μόνον την κομματική σκοπιμότητα του να αναβληθούν έστω και για λίγο οι πάσης φύσεως επιβεβλημένες εκ των πραγμάτων πρόωρες εκλογές.

 

Στο πλαίσιο αυτό έγιναν και δηλώσεις Κυβερνητικών Βουλευτών ότι δε θέλουν να ρίξουν την Κυβέρνηση και γι'; αυτό δε θα καταδικάσουν τον πρώην Υπουργό. Δηλώσεις οι οποίες ήταν αυταπόδεικτα και από μόνες τους τελείως αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες, αφού στην προκειμένη περίπτωση οι Βουλευτές καλούνται να ασκήσουν οιονεί δικαστικά καθήκοντα και να κρίνουν περί το αν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής και σε καμία περίπτωση να αποφασίσουν εάν επιβάλλονται οι πρόωρες εκλογές ή όχι, πράγμα το οποίο στην πραγματικότητα δεν ήταν το ζητούμενο.

 

Η τακτική αυτή του κυβερνώντος κόμματος συνεχίστηκε και πριν λίγες μέρες με την κατάθεση πρότασης 78 Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για τη δεύτερη υπόθεση του κ. Αριστοτέλη Παυλίδη. Κι ενώ αυτό συνέβαινε στην αίθουσα του Κοινοβουλίου, την ίδια στιγμή ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος προέβη στη δήλωση πως δήθεν η  Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να μετάσχει σε διαδικασία μεθοδευμένης γελοιοποίησης της Δικαιοσύνης και την πολιτικής ζωής του τόπου και για μία ακόμη φορά, κατά την προσφιλή του μέθοδο, κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ για έλλειψη σεβασμού προς τους θεσμούς και για εφαρμογή μίας πολιτικής «εκτροπής», επιδιώκοντας να καταφύγει σε μία μεθοδευμένη «πόλωση» των πραγμάτων, σε μία ύστατη προσπάθεια να μειώσει, έστω και με αυτόν τον τρόπο, το μεγάλο άνοιγμα της διαφοράς με το ΠΑΣΟΚ ενόψει Ευρωεκλογών.

 

Με αυτόν τον τρόπο προκατέλαβε και πάλι η Κυβέρνηση τη γνώμη και την ψήφο a priori για μία ακόμη φορά των Βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, απαγορεύοντάς τους ουσιαστικά να προσέλθουν στη σχετική προβλεπόμενη κοινοβουλευτική διαδικασία, όπως τους απαγόρευσε ήδη δύο φορές ως τώρα να προσέλθουν και να μετάσχουν στη συζήτηση της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για τη διερεύνηση της υπόθεσης του Βατοπεδίου.

 

Με αυτό δε τον τρόπο έδειξε η Κυβέρνηση ότι, αφενός κινείται με ωμά κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας και αφετέρου έχει κάνει αυτοσκοπό το «γάτζωμά» της πάση θυσία στην εξουσία, την οποία ασκεί στο όνομα των κομματικών συμφερόντων, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την κρίση ανομίας που ταλανίζει όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά και την ελληνική κοινωνία συνολικά.

 

Από την πλευρά του ο κ. Παυλίδης δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας και της μη παραπομπής του, χωρίς κατ'; ουσίαν να έχει τεθεί καθόλου επί τάπητος το πραγματικό πρόβλημα της ευθύνης του ή όχι, αλλά κι από την άλλη η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, σύμφωνα με όσα γράφονται και ακούγονται, τον έχουν οδηγήσει πλέον σε πλήρη πολιτική απομόνωση και του έχουν προσάψει μία σημαντική ηθική μομφή, χωρίς όμως να έχουν το θάρρος να μεταρσιώσουν αυτήν τους την πεποίθηση σε «δικανικού τύπου» πολιτική πράξη, όπως επιτάσσουν το Ελληνικό Σύνταγμα και ο Νόμος περί ευθύνης Υπουργών.

 

Στον αντίποδα των ζοφερών αυτών καταστάσεων ήλθε σήμερα η άμεση παραίτηση ενός Υπουργού του ΠΑΣΟΚ και ενός Βουλευτού πολύ σημαντικού αλλά εντέλει ενός πολύ σοβαρού ανθρώπου, του Χρίστου Βερελή, από το κοινοβουλευτικό του αξίωμα, μόνο και μόνο επειδή ακούστηκαν διάφορες έωλες φήμες για ένα διαγωνισμό Ε.Λ.Β.Ο. πριν από 6 - 7 χρόνια, στη γνωστή ως άνω προσπάθεια του κυβερνώντος κόμματος να «τυμβωρυχεί», προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να σμικρύνει την ψαλίδα της διαφοράς με το ΠΑΣΟΚ, «πολώνοντας» πάση θυσία τα πράγματα έστω κι αναδρομικά κατά πολλά έτη.

 

Ο Χρίστος Βερελής,  απέδειξε με τον τρόπο αυτό, ότι ο πολιτικός πρέπει πάνω απ'; όλα να τοποθετεί την τιμή και την αξιοπρέπειά του και να  είναι ανυποχώρητος σε θέματα ηθικού κύρους και φαλκιδεύσεως αυτού από οιεσδήποτε δυνάμεις. Παράλληλα έδωσε ένα μάθημα με αυτή του την πράξη προς την κυβερνώσα παράταξη και τους διαφόρους κατά καιρούς «εγκαλούμενους» Βουλευτές και στελέχη της, για το τι σημαίνει πολιτική αξιοπρέπεια κι όχι αμοραλισμός, αλλά και απεκδύθηκε της τεχνητής «οχυρώσεως» που θα μπορούσε να τύχει πίσω από την κακή εφαρμογή του εν λόγω Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

 

Σαν απλός πολίτης πλέον, κι αν υπάρχει το παραμικρό θέμα - που είμαι βέβαιος γιατί γνωρίζω τον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει - αφήνει τη Δικαιοσύνη της χώρας, προκειμένου να τον κρίνει ως έναν απλό πολίτη κι επί του ad hoc προκείμενου θέματος, που ενδεχομένως να υπάρχει, να κριθεί - κι όχι καλυπτόμενος από κομματικές σκοπιμότητες.

 

Το παράδειγμα του Χρίστου Βερελή είναι απολύτως καινοφανές στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, όπου τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί η πολιτική ευθιξία, ειδικά από τους Υπουργούς, κι αποτελεί μία όψιμη ελπίδα κι αναλαμπή φωτός στο γκρι και μουντό τοπίο που έχει διαμορφώσει η Κυβέρνηση αυτής της χώρας για τους πολίτες της. Είμαι δε βέβαιος ότι η Ελληνική Κοινωνία και ο Ελληνικός Λαός σύντομα θα τον επαναφέρουν στην ενεργό πολιτική δράση αναβαθμίζοντάς τον ακόμη περαιτέρω κι επιβεβαιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αξιοπιστία και τη λεβεντιά του.

Tags: Αταξινόμητα